نگاهی به تأثیر نمک بر سلامتی

سدیم در سلامت ما نقش حیاتی دارد و به گمان دانشمندان روزانه بین 250 تا 500 میلی‌گرم از آن برای عملکردهای فیزیولوژیکی مختلف لازم است. اما وقتی مقدار سدیم بیش از حد باشد کلیه‌ها آب بیشتری آزاد می‌کنند و در پی آن حجم خون افزایش می‌یابد که منجر به افزایش فشار خون می‌شود. افزایش فشار مداوم به تدریج باعث می‌شود قلب سخت‌تر کار کند و نهایتاً فرد دچار بیماری قلبی یا سکته شود.  

این عوارض باعث شد تا متخصصان تغذیه، سقف مصرف سدیم برای بزرگسالان را از 2400 میلی‌گرم به 2300 میلی‌گرم در روز کاهش دهند. این موضوع خصوصاً در مورد افراد دارای اضافه وزن و سابقه خانوادگی سکته و فشار خون ضرورت دارد.

مقایسه نمک و سدیم

بین این دو کلمه تفاوت وجود دارد. نمک طعام در واقع سدیم کلراید است که از 40% سدیم و 60% کلراید تشکیل شده است. مقدار اندکی از سدیم مصرفی ما از طریق نمکدان وارد رژیم غذایی‌مان می‌شود. بخش اعظم آن، چیزی حدود 75%، در غذاهای فرآوری شده وجود دارد که برای طعم دادن، پایدارکردن یا خاصیت نگهدارندگی استفاده می‌شود. سوسیس، کالباس و انواع گوشت‌های فرآوری شده، غذاهای منجمد و بسته بندی شده، سبزیجات کنسروی، فست‌فود و انواع سس‌ها از جمله خوراکی‌های دارای سدیم بالا هستند. برای پرهیز از مصرف مقدار زیاد سدیم بهتر است غذاها به صورت تازه و نزدیک به شکل طبیعی خود مصرف شوند. به علاوه مصرف میوه و سبزیجات هم می‌تواند از افزایش فشار خون جلوگیری کند. پتاسیم که در سبزیجات ریشه‌ای و برگدار و نیز میوه‌ها یافت می‌شود از جمله مواد دیگریست که اثر سدیم در بدن را تعدیل می‌کند.

عامل دیگری که در این خصوص باید به آن توجه کرد سن است. در حالت طبیعی فشار خون انقباضی در هر دهه 4 شماره افزایش پیدا می‌کند. بنابراین تمام بزرگسالان باید با افزایش سن مقدار سدیم مصرفی خود را کاهش دهند. مقدار سدیم مجاز برای افراد بالای 50 سال 1500 میلی‌گرم و برای افراد بالای 70 سال 1200 میلی‌گرم اعلام شده است. تنها کنترل کردن افزایش طبیعی فشار خون در مدت عمر می‌تواند نتایج قابل توجهی داشته باشد.

 

مترجم: سعید لطفی